วัสดุที่ใช้ในการผลิตแม่พิมพ์ดึงลวดได้แก่: โลหะผสมเหล็ก ซีเมนต์คาร์ไบด์ เพชรธรรมชาติ เพชรผลึกเดี่ยวสังเคราะห์ เพชรโพลีคริสตัลไลน์สังเคราะห์ เซรามิก และแม่พิมพ์ที่ผลิตผ่านการบำบัดความร้อนด้วยสารเคมีต่างๆ การสะสมไอสารเคมี และวิธีการสะสมไอทางกายภาพ
(1) เพชรคริสตัลเดี่ยวสังเคราะห์ (MCD) ตาย
ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 De Beers แห่งสหราชอาณาจักรได้ร่วมมือกับ Sumitomo Electric Industries ของญี่ปุ่นเพื่อพัฒนาแม่พิมพ์เจียรเพชรรูปแบบใหม่ มีลักษณะเฉพาะของเพชรธรรมชาติ มีพื้นผิวเพชรสม่ำเสมอ ทำงานได้ดีเป็นพิเศษภายใต้สภาวะการทำงาน และทนทานต่อการสึกหรอสูง การใช้งานเทียบเท่ากับเพชรธรรมชาติที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่ำกว่า 0.5 มม.
เนื่องจากเพชรธรรมชาติและเพชรโพลีคริสตัลไลน์สังเคราะห์คุณภาพสูงมีราคาแพงกว่าซีเมนต์คาร์ไบด์อย่างมาก จึงมีการนำวิธีการต่างๆ มาใช้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเพื่อปรับเปลี่ยนองค์ประกอบโลหะผสมของพื้นผิวแม่พิมพ์ดึงลวดซีเมนต์คาร์ไบด์และโครงสร้างของแม่พิมพ์ด้วยตัวมันเอง โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อยืดอายุการใช้งานและตอบสนองความต้องการของการวาดลวดความเร็วสูง
ระหว่างปี 1968 ถึง 1978 การแพร่กระจายของโบรอนไปเป็นซีเมนต์คาร์ไบด์เริ่มขึ้นทั่วโลก ประเทศจีนดำเนินการทดลองการแพร่กระจายของโบรอนที่โรงงานเชือกเหล็กแห่งแรกของเทียนจินในปี 1978 การทดสอบเปรียบเทียบภายใต้สภาวะที่เหมือนกันโดยทั่วไปแสดงให้เห็นประสิทธิภาพโดยเฉลี่ยเพิ่มขึ้น 2-3 เท่า อย่างไรก็ตาม การแพร่กระจายของโบรอนทำให้เกิดความท้าทายในระหว่างการทำความสะอาด ในปี 1986 ประชาคมระหว่างประเทศได้นำ วิธีการสะสมไอทางกายภาพ (PVD) และวิธีสะสมไอสารเคมี (CVD) ภายใต้สภาวะสุญญากาศ เพื่อเคลือบรูแม่พิมพ์ดึงลวดด้วยไททาเนียมคาร์ไบด์หรือไททาเนียมไนไตรด์ วิธีการนี้ช่วยเพิ่มความแข็งของรูแม่พิมพ์ ความต้านทานการสึกหรอ และความหนาแน่น อย่างไรก็ตาม วิธีการนี้ต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะทางที่มีราคาแพงและการควบคุมกระบวนการที่เข้มงวดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เทคโนโลยีฟิล์มเพชรที่มี การสะสมไอสารเคมี (CVD) มีอายุเพิ่มมากขึ้น แนวทางที่สมเหตุสมผลมากขึ้นเมื่อพิจารณาทั้งต้นทุนของแม่พิมพ์และประสิทธิภาพ คือการเคลือบพื้นผิวด้านในของแม่พิมพ์ลวดคาร์ไบด์ด้วยชั้นฟิล์มเพชรที่สม่ำเสมอซึ่งตรงตามข้อกำหนดการยึดเกาะ นักวิจัยบางคนยังมุ่งเน้นไปที่การยืดอายุของแม่พิมพ์ด้วยการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของแม่พิมพ์ เช่น การพัฒนาแม่พิมพ์แบบหมุนและแม่พิมพ์แบบถอดประกอบได้
โดยทั่วไป การเลือกวัสดุแม่พิมพ์ดึงลวดจะต้องพิจารณาทั้งวัสดุแม่พิมพ์และวัสดุของชิ้นงานที่กำลังดึงไปพร้อมๆ กัน แม้ว่าชิ้นงานที่ดึงออกมาจะมีผิวสำเร็จที่ค่อนข้างมันเงาก็ตาม สิ่งสำคัญคือต้องเพิ่มอายุการใช้งานของแม่พิมพ์ให้สูงสุดด้วย นอกจากนี้ ความต้านทานต่อการสึกหรอของวัสดุทั้งสองไม่ควรแตกต่างกันมากเกินไป เพื่อป้องกันการสึกหรอมากเกินไปซึ่งอาจนำไปสู่ความล้มเหลวของผลิตภัณฑ์หรือความเสียหาย/เศษของแม่พิมพ์ ปัจจัยทางเศรษฐกิจยังต้องได้รับการพิจารณาเพื่อเพิ่มผลกำไรสูงสุดพร้อมทั้งลดต้นทุน ขณะเดียวกันก็รับประกันการดำเนินการผลิตตามปกติ
