(1) Harmanlama Yöntemi:
Elmas dolgu maddeleri basitçe bir polimer matris ile karıştırılarak elmasların matris içinde rastgele düzenlenmesine ve termal yollar oluşturmasına olanak tanır.
Bu yöntemin uygulanması basittir. Bununla birlikte, elmasın yüzey ataleti, düşük termal genleşme katsayısı ve rastgele dağılım nedeniyle, dolgu maddesinin eşit olmayan dağılımı, polimerle yüksek temas termal direnci ve eksik termal yollar gibi sorunlar sıklıkla ortaya çıkar.
Kompozit malzemede yüksek termal iletkenlik elde etmek için tipik olarak önemli dolgu içeriği ve yüzey modifikasyonu gerekir.
(2) Şablon Destekli Yöntem:
Bu yaklaşım, yapıları önceden oluşturmak için kalıp ajanlar olarak buz, tuz, metal, şeker veya diğer inorganik maddeleri kullanır. Elmas termal dolgular bu şablonların içine dağılmış olup, şablon mikro yapısının mekansal kısıtlamalarından yararlanarak dolgular için üç boyutlu bir termal ağ oluştururken aynı zamanda yapısını ve boyutlarını kontrol eder. Daha sonra şablon, yönlendirilmiş üç boyutlu çapraz bağlı bir çerçeve elde etmek için özel yöntemler kullanılarak kaldırılır. Son olarak bu çerçeve, kompozit malzemeyi oluşturmak için bir polimer matris içine daldırılır.
Bu yöntem, şablonun yapısını ve şeklini kontrol ederek elmas parçacıklarının ve gözenekliliğin yönsel olarak düzenlenmesini sağlar. Sonuç olarak, geleneksel karıştırma yöntemlerinin zorluklarını, yani rastgele dolgu maddesi dağılımını ve düşük dolum hacimlerinde yüksek termal iletkenliğe ulaşmanın zorluğunu ele alarak termal iletim yollarını optimize eder. Ayrıca şablon daha fazla yüzey reaksiyon alanı sağladığından ara yüzey termal direnci kısmen optimize edilmiştir.